Polish English French German Italian Portuguese Russian Spanish
A- A A+
epowiat log logo euro2014 zpp log log polsa  bip logo eUrząd

Warto zobaczyć

muzemuMuzeum posiada trzecią co do wielkości na świecie kolekcję zegarów słonecznych i przyrządów astronomicznych. Poza tym w muzeum znajdują się: biblioteka starodruków, obszerne zbiory ekslibrisu i grafiki, dawnej gastronomii, farmacji i fotografii, a także eksponaty związane z Legionami Polskimi. W skład muzeum wchodzi zespół budynków przy jędrzejowkim Rynku: dwie zabytkowe kamienice od frontu, oficyna oraz gruntowanie oderemontowany i zmodernizowany w 200r roku pawilon wystawowy, wzniesiony z latach 60-tych XX w.

Muzeum im. Przypkowskich powstało w wyniku przekazania Państwu kolekcji zegarów słonecznych, przyrządów astronomicznych oraz biblioteki starodruków przez rodzinę Przypkowskich, co miało miejsce w 1962 roku. Utworzenie poszczególnych działów zostało podyktowane różnorodnymi zainteresowaniami tej rodziny. Oprócz wymienionych kolekcji muzeum posiada pokaźne zbiory ekslibrisu i grafiki, dawnej gastronomii, farmacji i fotografii, w dziale historyczno-artystycznym szczególną pozycję stanowią eksponamy związane z Legionami Polskimi.

klasztor 1Arichopactwo Ojców Cystersów jest jednym z najstarszych i najcenniejszych zabytków Jędrzejowa. Jego początki sięgają przełomu XI/XII w. Pierwotnie w 1. poł. XII w. w miejscowości Brzeźnica (dzisiejszy Jędrzejów) istniał kościół pod wezwaniem św. Wojciecha, który stanowił własność rodową Jaksów-Gryfitów. W roku 1140 Janik Gryfita, późniejszy arcybiskup gnieźnieński, sprowadził do Brzeźnicy konwent cysterski z francuskiego opactwa Morimond w Burgundii. Była to 21 filia tego opactwa, która otrzymała zaszczytną nazwę Morimondus Minor. W 1149 roku jędrzejowski klasztor został podniesiony do godności opactwa. Cystersi w połowie lat 60. XII w. ukończyli budowę swojego pierwszego zakonnego kościoła Na uroczystość konsekracji na przełomie 1166/67 r. przybyli reprezentanci najznakomitszych rodów możnowładczych średniowiecznej Polski: Gryfitów, Łabęckich, Lisów.

DworekMuzeum Mikołaja Reja obrazuje związki pisarza z Nagłowicami i znaczenie jego twórczości zarówno dla piśmiennictwa, jak i całej kultury polskiej. Jest tu wystawa reprodukcji przedstawiających życie i dorobek pisarski Mikołaja Reja. Na drzeworytach umieszczono fragmenty dzieł pisarza i zapisy z jego życiorysu. W gablotach znajdują się ciekawe teksty w kopiach rękopisów - jest to m. in. "Zeznanie podatkowe" i "List do sąsiada". Mikołaj Rej, ur. 1505r. w Żórawnie (Żurawnie) pod Haliczem, zm. 1569r. prawdopodobnie w założonym przez siebie Rejowcu (Chełmskie), poeta, prozaik,dramatopisarz.

Urodził się w zamożnej rodzinie szlacheckiej na Rusi, dokąd jego ojciec przeniósł się z Nagłowic. Po wstępnej edukacji wyruszył do Krakowa. Studiował w Akademii Krakowskiej, ale już po roku wrócił do Żórawna. Lata młodzieńcze spędził w nieograniczonej swobodzie na wsi ; polował, łowił ryby - upajał się światem natury. W 1525r. ojciec wysłał Reja na dwór magnacki Andrzeja Tęczyńskiego. Był to w życiu Reja moment przełomowy: zdobywał tam przede wszystkim ogładę towarzyską, uczył się literatury, stylistyki i ortografii. Został sekretarzem Tęczyńskiego. To właśnie tam, na dworze, powstały jego pierwsze próby literackie. Rej niebawem opuścił dwór i powrócił na Ruś. Po śmierci ojca pozostał na wsi. Wkrótce (1531r.) się ożenił z Zofią Kościeniówną z Sędziszowa (siostrzenicą arcybiskupa lwowskiego).

sobk1Zespół fortalicji w Sobkowie wziesiony przez Stanisława Sobka w latach 1560-1570. Jego kształt i charakter nie mają odpowiednika w Polsce. Zbudowany na planie nieregularnego prostokąta z niewielkimi basztami, na norożach posiada obszerny majdan, pośrodku którego stał pierwotny dwór Sobkowskich. Do murów obwodowych przylegają zabudowania gospodarcze, brama wjazdowa znajduje się w najlepiej zachowanym skrzydle. Pierwotny dwór Sobkowskich został w 1767r. zastąpiony współczesnym wczesnoklasycystycznym pałacem wziesionym przez XVIII - wiecznych właścicieli Sobkowa - Szaniawskich, według planów architekta królewskiego Francesco Placidiego.

Synagoga została zbudowana w pierwszej połowie XVII wieku. Początkowo przypuszczano, że została wybudowana w drugiej połowie XVI wieku jako zbór kalwiński i dopiero około 1620 oddana wodzisławskiej gminie żydowskiej, lecz ostatnie badania nie potwierdziły tego. Synagoga znajduje się w Wodzisławiu przy placu między ulicami Ariańską i Okopową. Murowany z cegły i kamienia budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta, z przyporami wspierającymi ściany. Pierwotnie wewnątrz mieściła się prostokątna sala główna, z której obecnie zachowały się jedynie mury obwodowe oraz ślady bimy, sala pozbawiona jest sklepienia i jakichkolwiek detali wnętrza. W zachodniej części synagogi mieścił się przedsionek, nad którym znajdował się babiniec i pomieszczenia kahału.

Należy do niego obszar, jaki wyznacza dolina rzeki Nidy o szerokości 2-3 km, a wyjątkowo 6 km (koło Umianowic, gdzie tworzy się delta wsteczna). Charakterystyczne dla doliny Nidy są meandry rzeczne i starorzecza. Na znacznym obszarze występują też łąki przechodzące w miejscach zabagnionych w turzycowiska. Przy starorzeczach i oczkach wodnych występują zespoły szuwarowe, a w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki – szuwar mannowy. Ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie koryta występują zarośla wierzbowe i olszy, a także sporadycznie zespoły łęgowe. W okresie wiosennym i letnim wzbierająca rzeka tworzy rozległe rozlewiska.Na terenie powiatu jędrzejowskiego obszar Natura 2000 Dolina Nidy obejmuje części gmin Sobków i Imielno.

Ruiny zamku w MokrskuPierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z lat 1317-1330, której dziedzicem był Piotr Jelita, późniejszy kasztelan sandomierski mieszkający w rezydencji drewnianej znajdującej się na kopcu. Następne pokolenia rodu Mokrskich uznało rezydencję za mało wygodną i nie reprezentacyjną, dlatego też po połowie XIV w. z inicjatywy biskupa Floriana z Mokrska rozpoczęli budowę murowanego zamku na terenie rezydencji. W 1531 r. zamek z folrwarkiem i dwoma wsiami Mokrsko i Wola Kawęcka odkupiła królowa Bona, powiększając swój majątek w starostwie chęcimskim. Okres panowania królowej na zamku nie był zbyt długi, bowiem informacja z 1540 r. wskazuje, że właścicielem wsi był Jakub Secygniowski, a następnie w XVIII w., za panowania Jana Kazimierza stały się własnością wielkopolskiego rodu Chełmskich. Obecnie wieś liczy 58 domów i 189 mieszkańców.

Istnienie parafii w Mieronicach źródła historyczne poświadczają już w XIV wieku (wykazy świętopietrza z 1326 roku). Kościół pw. św. Jakuba jest najstarszym zabytkiem na terenie gminy. Miejscowa legenda mówi że w miejscu gdzie później postawiono kościół znaleziono małą dziewczynkę, córkę rycerza czy też możnowładcy, która zagubiła się w lesie. Uszczęśliwiony ojciec w podzięce Bogu wybudował kaplicę,4która z czasem przekształciła się w kościół. Prezbiterium kościoła jest starsze niż nawa, pochodzi z drugiej połowy XIII wieku, jest wczesnogotyckie, murowane z cegły. Nawa murowana i tynkowana, pochodzi z XV wieku, została wzniesiona na miejscu wcześniejszej, drewnianej. W II połowie XVI wieku kościół był przejęty przez różnowierców. Po tym okresie był rekonsekrowany.

Kościół drewniany pw. św. Szczepana Diakona, wzniesiony prawdopodobnie w latach 1765-1770. Jest to prawdopodobnie jedyny ocalały w Europie kościół drewniany z wystrojem rokokowym. Podając daty powstania kościoła wymienia się rok 1731 i 1754, choć akt fundacji pochodzi dopiero z 13 lutego 1770 r. Za fundatora kościoła uważa się księdza Macieja Łubieńskiego (późniejszy archidiakon krakowski oraz dziekan gnieźnieński), który był właścicielem dóbr ziemskich w Mnichowie w tamtych czasach. Inne źródła podają jako fundatora Stefana Dunin Wąsowicza ze Smogorzowa. Pierwsze zachowane dokumenty to pochodząca z 1819 r. wzmianka o powstaniu cmentarza. Kościół św. Szczepana w Mnichowie jest wykonany z drewna modrzewiowego. Jest zwrócony ścianą ołtarzową w stronę wschodnią i ma plan krzyża łacińskiego. Wewnątrz kościoła znajduje się rokokowy ołtarz wykonany z drewna modrzewiowego. Zachowała się również XVIII-wieczna zasuwa ołtarzowa. W jej górnej części przedstawiona jest Święta Trójca, na dolnej zaś Święci Męczennicy: Maciej oraz patron Kościoła Święty Szczepan. Wyposażenie kościoła rokokowe. Znajduje się tu m.in. kapitel kruchty wykonany w XII wieku, a wykorzystywany obecnie jako kropielnica. Z drzewa lipowego wykonane są: ambona, chrzcielnica, konfesjonał oraz zdobiące barokowy chór figury. Kolumny, które podpierają chór, mają stylizowane głowice korynckie. Organy świątyni ozdobione są rokokowym ornamentem. Pod murami świątyni znajdują się murowane podziemia, w których jeszcze kilkanaście lat temu odbywały się nabożeństwa.